Historiek

De eerste Welzijnsschakels zagen in 1991 het levenslicht. De jaarlijkse campagne ‘armoede uitsluiten’ van Welzijnszorg confronteerde mensen met problemen die ze ook in hun lokale omgeving herkenden. De vraag leefde hoe ze, naast het voeren van sensibiliseringsacties, op deze problemen ook daadwerkelijk en op permanente wijze konden inspelen.
Daarnaast lagen maatschappelijke uitdagingen aan de grondslag van het project: met Welzijnsschakels, die solidariteit en engagement voorstaan. Welzijnszorg wilde, naast ingaan op de vraag van vrijwilligers, een antwoord bieden aan de groeiende individualisering, vereenzaming, achterstelling en sociale uitsluiting in onze samenleving.
In 1996 verzelfstandigt Welzijnsschakels. Het aantal Welzijnsschakels groeit gestadig aan doorheen Vlaanderen. Eigen medewerkers in de regio’s ondersteunen de lokale vrijwilligersgroepen.
In 1999 vindt een onderzoek plaats naar de betrokkenheid van Welzijnsschakels bij het lokale armoedebeleid. De resultaten van dit onderzoek vinden hun weerslag in de publicatie ‘(N)iets aan te doen’, waarin ook de mogelijkheden en beperkingen van een inbreng in het lokale armoedebeleid worden verkend: “vrijwilligers die naast sociaal uitgeslotenen staan, zijn in staat om hen meer stem te geven… Het gaat over actie voeren, signalen geven, een netwerk uitbouwen,…”
In 2003 dient Welzijnsschakels haar aanvraag in voor een startsubsidie als nieuwe sociaal-culturele vereniging. Welzijnsschakels telt dan bijna 100 groepen, lokaal actief rond armoedebestrijding. Vandaag zijn verder gegroeid tot 130 groepen!

Naast een erkenning als sociaal-culturele vereniging (sedert 2006), wordt Welzijnsschakels ook erkend als een landelijke vereniging waar armen het woord nemen.